МУНОФИҚЛИК — сўзи билан иши бирбирига тўғри келмаслик, носамимийлик, иккиюзламачиликни, сўзидан қайтишни ифодаловчи салбий ахлокий сифат. Ҳалоллик, тўғрилик, самимийлик тушунчаларига зид. Қуръонда тилида имон келтириб, дилида кофир бўлиб қолган кишиларнинг мунофиқ эканликлари таъкидланади (Мунофи-қун сураси).