ПРАКСИТЕЛЬ (Praxiteles) (тахм. мил. ав. 390—мил. ав. 330) — юнон ҳайкал-тароши; сўнгги классика намояндаси. Афинада ишлаган. Пракситель асарларини асосан мармардан ишлаган, антик нусхалардан ва қад. муаллифларнинг ёзмаларидан маълум. Пракситель даврининг бадиий талабларига жавоб берадиган янги, ўта нозик гўзаллик намуналарини яратди. Асарлари нисбатлар жиҳатидан келишган ва уйғун; мармарни маҳорат билан йўниб, тасвирни ҳис қила олган ва унинг майин шаклига эри-шади. Пракситель шаклларига нафис ҳолат ва енгиллик бера оладиган ташки таянч нуқталарини топа олган: «Аполлон Са-уроктон» (тахм. мил. ав. 370, Ватикан музейида), «Афродита» (тахм. мил. ав. 360—350, Луврда) ва б.