KIRXGOF NURLANISH QONUNI — jismning issiqlik nurlanishi haqidagi asosiy qonun; jismlarning nurlanish qobiliyati ye (v, T) bilan nur yutish qobiliyati a (v, T) orasidagi bogʻlanishni ifodalaydi. 1859-y. da G. R. Kirxgof kashf qilgan. Quyidagicha taʼriflanadi: jism nurlanish qobiliyatini nur yutish qobiliyatiga nisbati xuddi shu t-radagi mutlaq qora jismning nurlanish qobiliyatiga teng. Bu nisbat jismning tabiatiga bogʻliq boʻlmaydi, u barcha jismlar uchun bir xil boʻlib, nurlanish chastotasi v va t-ra T ning funksiyasidan iboratdir: (yeu,T) (av,T) e()(v, T) funksiya mutlaq qora jismning nurlanish krbiliyati. Bu funksiya koʻrinishini M. Plank aniqlagan. Kirxgof nurlanish qonuniga binoan, maʼlum t-rada boshqa jismlarga nisbatan koʻproq nur yutayotgan jism jadalroq nurlanadi (mas, jismning bir uchi qora lok bilan qoplansa, qora uchi koʻproq energiya yutadi va oʻsha uchi koʻproq energiya chiqaradi).